Uiteindelijk selekteerde zich een hond die in de volksmond in Cordoba, de Perro de Pelea Cordobes (oude vechthond van Cordoba) genoemd werd.In die tijd hanteerde men al snel de naam vechthond, zodra bet ging om een hond die moest waken en verdedigen, of de jachthond op groot wild die het wild moest aanspringen, omverwerpen en vasthouden tot de jagers kwamen. Vanzelfsprekend werd er daarom niet alleen geselecteerd op grote kracht, zware botten en lichaamsgewicht, maar ook op moed, de geest om de pakken en te verdedigen tot het uiterste en met een hoge pijngrens (Molosser eigenschap).De zoon van Antonio Nores (Dr. Antonio Nores Martinez) heeft zich zeer bedreven met de opbouw van de Dogo Argentino.In de twintiger jaren werden de hondengevechten verboden. 

Dr. Antonio Nores Martinez zag hierdoor de toenmalige dog in populariteit verliezen. Hij kreeg steeds minder aandacht. Toch besteedde hij er veel werk aan deze dog, gezien zijn jachtkwaliteiten, te behouden. Maar hij zag wel in dat er in de ontwikkeling van het ras iets moest veranderen. Het moest een ras worden met meer uitgesproken en bruikbare eigenschappen waardoor hij weer aantrekkelijk zou worden.Immers zoveel voorouders hadden reeds de jachttaak al eeuwen bedreven, er was dus voldoende goed geselecteerd op deze eigenschap. Hij moest geschikt raken voor de jacht op de Poema's, Jaguars en het grote Wilde Zwijn. Voor dit doel moest naar inzicht van Dr. Antonio Nores aan de dog iets veranderen. Hij moest meer gewicht krijgen met goede loopmogelijkheden. Ook moest hij geschikt gemaakt worden (psychisch) voor het jagen in de meute, niet met het risico tot onderling gevecht over te gaan.Zo begon hij de oude dog met andere rassen in te kruisen. Het koste hem zeer veel moeite en tijd en hij had nog een lange weg te gaan, met selecteren en het opvangen van allerlei tegenslagen om van de oude gevechtshond' een sociale jachthond op groot wild te maken.Hij moest eigenlijk wat meer de funktie van de oude Spaanse Dog krijgen. Dus jachthond en geschikt voor stierengevechten. Vervolgens begon de lange weg met kruisingen en de oude Alano werd weer ingekruist. Uit deze kruisingsprodukten bleek dat de invloed van de jong gefokte Argentijnse Doggen, niet kon domineren over de goed gevestigde Spaanse Mastins.Het nieuwe hoofddoel van Dr. Antonio Nores Martinez was een hond te fokken, die niet luid blaffend jaagt, een groot uithoudingsvermogen heeft, goede vechtlust, waarmee bedoeld wordt een aangeboren gedrevenheid groot wild aan te springen en omver te werpen en in bedwang te houden tot de jager komt. Ook moet hij goed samen met andere honden kunnen werken. Hij moet wit zijn om zich goed te kunnen onderscheiden, klein genoeg om wendbaar in het dichte gewas te werken en ook groot genoeg om het zware werk aan te kunnen. Het in koppel werken is vereist omdat hij de Jaguar nooit alleen aan kan.

De Dogo Argentino moest ook een zeer goede neus hebben en met de neus opgeheven werken. Het allerbelangrijkste was, dat hij voor alles moedig moest zijn en een goed gebit moest hebben, waarmee de prooi te pakken om "nooit' meer los te laten.Om zo z'n doel verder te bereiken kruiste hij de Pointer in, want hij wilde het jagen op de neus in de honden verbeteren. Om meer grootte en gewicht er in te halen kruiste hij vervolgens de gevlekte Duitse Dog in. Voor het verhogen van de pijngrens kruiste hij de Engelse Bullterrier in. Voor het vergroten van de kracht in de mond en kaken, kruiste hij de Engelse Bulldog, Bordeauxdog en de Boxer in. En tenslotte voor hetveiligstellen van de noodzakelijke snelheid koos hij voor het inkruisen van de Ierse Wolfshond. De Mastin de los Pyreneos moest garant staan voor de zware botten en het behoud van de witte kleur.Het is begrijpelijk dat deze kruisingen niet achtereenvolgend gedaan zijn. Er ging steeds een lange tijd overheen. Uiteindelijk wilde de maker van het ras nooit van het oorspronkelijke doel en streven afwijken.Steeds moest hetzelfde type nagestreefd worden met hetzelfde karakter. met het infokken van o.a. de Bullterrier kwamen ook zichtbare defecten naar boven zoals bijv. de doofheid (gekoppeld aan de geheel witte kleur). Toen er uiteindelijk na een grote selectie een ruwe grondbasis was gelegd werden er ook foklijnen opgezet. Meer en meer kwam er gelijkheid in phenotype en door zorgvuldig fokken heeft men bereikt het ras ook snel genotypisch verervend te krijgen.Dr. Antonio Nores Martinez slaagde er in om in 1947 het ras erkend te krijgen als zodanig functionerende jachthond. Hij en zijn broer Augustin zijn de belangrijkste mensen geweest in de opbouw en verdere ontwikkeling van de Dogo Argentino.Nadat Dr. Antonio Nores Martinez 12 december 1956 omkwam tijdens de jacht heeft zijn broer de zorg over het ras op zich genomen.In 1928 heeft Dr. Antonio Nores Martinez de eerste standaard voor de Dogo Argentino opgesteld.